ธรรมะปัญญา

บทความธรรมะและปัญญา บ่อเกิดแห่งความสุขมีอยู่กันเราทุกคนในอยู่แล้วเพียงแต่เรามองข้ามไปหรือไม่รู้จักใช้เท่านั้น เมื่อใดที่เรามีความทุกข์ แทนที่จะมองหาสิ่งนอกตัวลองพิจารณาเองว่าสิ่งที่เรามีอยู่ ไม่ว่ามิตรภาพ ครอบครัว สุขภาพ ทรัพย์สิน รวมทั้งจิตใจของเรา ล้วนสามารถบันดาลความสุขให้แก่เราได้ทั้งนั้น ขอเพียงแค่เรารู้จักชื่นชม รู้จักมอง และจัดการอย่างถูกต้องเท่านั้น แทนที่จะแสวงหาแต่ความสุขจากการได้ ลองหันมาแสวงหาความสุขจากการมี หรือจากสิ่งที่มี ขั้นต่อไปคือ การแสวงหาความสุขจากการให้ คือยิ่งให้ความสุข ก็ยิ่งมีความสุข สุขเพราะเห็นน้ำตาของผู้อื่นเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม และสุขเพราะภาคภูมิใจที่เราได้ทำความดี และทำให้ชีวิตมีความหมายจากจุดนั้นแหละก็ไม่ยากที่เราจะค้นพบความสุขจากการไม่มี นั้นคือสุขจากการปล่อยวาง และเราไม่ยึดติดในสิ่งที่มี และเพราะเหตุนั้น แม้ไม่มีหรือสูญเสียไป ก็ยังเป็นสุขอยู่ได้เกิดมาทั้งที น่าจะมีโอกาสได้สัมผัสกับความสุขจากการให้และ การไม่มีเพราะนั่นคือสุขที่สลบเย็นและยั่งยืนอย่างแท้จริง จำไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ล้วนแต่เคลื่อนที่ไปสู่ความเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ทุกอย่างในโลกนี้ เคลื่อนไปสู่การสลายตัวทั้งสิ้น ไม่ยึด ไม่ทุกข์ ไม่สุข ละได้ย่อมสงบ ชีวิตทุกข์ การเกิดมาเป็นมนุษย์ชาติหนึ่ง จะว่าประเสริฐ จะว่าไม่เสริฐก็ไม่ประเสริฐ จะเห็นได้ว่า ตี่นเช้าก็มีความทุกข์เข้าครอบงำ จะต้องล้างหน้าล้างปาก ล้างฟัน ล้างมือ เสร็จแล้วจะกินต้องถ่าย นี่คือความทุกข์แห่งกายเนื้อ เมื่อเราจะออกจากบ้าน ก็จะประสบความทุกข์ในหมู่คณะ ในการงาน ในสัมมาอาชีวะ […]